Share PDF

Search documents:
  Report this document  
    Download as PDF   
      Share on Facebook

Balistyka

Jest to nauka o ruchu pocisku, a więc dotyczy wszystkich kwestii związanych z ruchem pocisku od momentu odpalenia naboju do zakończenia się lotu pocisku. Rozróżnia się balistykę wewnętrzną, zewnętrzną i celu. Balistyka wewnętrzna dotyczy ruchu pocisku w lufie, czego najbardziej widocznym skutkiem jest odrzut broni i rozgrzanie luf. Balistyka zewnętrzna to zagadnięcie toru lotu pocisku, a więc prędkość pocisku i jego opad na drodze do celu. Współczesne konstrukcje broni i amunicji dążą do nadania pociskowi możliwie płaskiego toru przez zwiększenie prędkości lotu pocisku i zmniejszenie jego opadu. Balistyka celu to zachowanie się pocisku po trafieniu w cel, a więc w czasie drążenia ciała zwierzyny, na co ma wpływ budowa pocisku.

Balistyka zewnętrzna pocisku. Najbardziej pozytywną cechą toru pocisku jest jego płaskość, a więc mały opad na drodze lotu do ok. 200 m. Współczesne pociski mają opad na tej odległości ok. 10

cm. W celu uniknięcia dużej różnicy między punktem celowania i trafienia pocisku ustala się jako punkt celowania i trafienia punkt pomiędzy 150 a 200 m, zależnie od kalibru i rodzaju amunicji. W broni wojskowej następuje to przez odpowiednie podwyższenie szczerbinki, natomiast w broni myśliwskiej - przez ustawienie przyrządów optycznych, np. lunety. Najkorzystniejszy punkt celowania, równy punktowi trafienia, jest dla każdego typu i kalibru amunicji inny i dlatego trzeba dokonać stosownego wyboru. Tak np. amunicja kal. 30-06 z pociskiem 9,7 g wystrzelonym z broni przystrzelanej na odległość 170 m daje na 100 m zgórowanie

4 cm, na 150 m - 2 cm, a na 200 m - 4,5 cm zdołowania. Tak małe odchylenia od linii celowania nie mają praktycznie prawie żadnego znaczenia. Bardzo podobny jest tor pocisku kalibru 7x64. Rozgrzane lufy wpływają znacząco na balistykę lotu pocisku, dając odchylenia nawet 7 cm od punktu celowania. Stygnięcie luf trwa ok. 20 min.

Rodzaje broni myśliwskiej.

Rozróżnia się broń myśliwską śrutową, kulową oraz broń kombinowaną (śrutowo- kulową). Broń śrutowa występuje w postaci pojedynki, dwururki (tzw. dubeltówki) i samopowtarzalnej (automat). Broń kulowa może być jednolufowa (tzw. sztucer jednostrzałowy, powtarzalny, czyli repetier lub automat) albo o dwóch lufach (tzw. sztucer podwójny, ekspres). Broń kombinowana ma lufy śrutowe i kulowe. Najczęściej używaną bronią kombinowaną jest trójlufka, tzw. dryling, który ma dwie lufy

śrutowe i jedną kulową lub dwie kulowe i jedną śrutową. Układ broni może być poziomy, pionowy (nadlufka, bok) lub w trójkąt (przy trójlufkach), tzw. dryling. Pod względem konstrukcji broń może być łamana lub o jednolitym sztywnym połączeniu luf i zamka z osadą. Nowoczesna broń śrutowa jest przeważnie łamana, zaś kulowa jednolitej budowy. Od tej ogólnej zasady są wyjątki, a więc dryling i ekspres są łamane, zaś dubeltówka z zamkiem ślizgowym systemu Darne'a ma budowę sztywnej konstrukcji. Istnieją różne systemy łączenia luf z baskilą. Najczęściej stosowany w dubeltówkach jest system

Greenera (angielski rusznikarz), polegający na zaryglowaniu pojedynczego łącznika (znajdującego się przy lufach jako przedłużenie szyny) za pomocą bolca w baskili przez odpowiednie przesunięcie klucza. W nadlufkach (bokach) stosowany jest system Kerstena (rusznikarz ze

Strassburga). System Kerstena różni się od poprzedniego tym, że ma dwa łączniki z boku lufy ryglowane w baskili. Jeszcze inny system, to system Purdeya (angielski fabrykant broni), który jest stosowany w drogiej broni angielskiej. Polega on na tym,

że łącznik do ryglowania jest w kształcie prostokątnej kostki (nosa) w dolnej części szyny, który po zamknięciu broni jest od góry ryglowany. Systemów łączenia luf z baskilą jest wiele, ale te są najpowszechniejsze.

Amunicja myśliwska.

Amunicja myśliwska może być śrutowa lub kulowa. Amunicja śrutowa przeznaczona jest do broni o lufach gładkich. Do takiej broni można używać także pocisków, tzw. brenek. Do broni kulowej używa się amunicji zaopatrzonej w pojedynczy pocisk, który może być różnego kształtu i budowy.

Budowa naboju śrutowego.

Nabój składa się z następujących części: łuski (tekturowej lub plastykowej), spłonki, prochu, przybitki filcowej, śrutu (ew. w koszyczku plastykowym) oraz jednej lub dwu przybitek, w zależności od tego, czy nabój zamknięty jest zawinięciem łuski czy gwiazdką. Łuska ma długość 65 lub 70 mm - odpowiednio do długości komory nabojowej. ¦rut jest wykonany z ołowiu utwardzonego arsenem i antymonem. Jeśli śrut znajduje się w koszyczku, to koszyczek ten chroni

lufy przed zaołowieniem, a śrut przed deformacją

Cechy broni śrutowej.

Kaliber i wszystkie inne dane dotyczące broni śrutowej wybite są na komorze nabojowej od spodu przy hakach lub z boku.

Kaliber broni śrutowej oznaczony jest zwykle zespołem liczb, np. 12/70, przy czym 12 oznacza kaliber, a 70 oznacza długość komory nabojowej. Ponadto zawsze jest oznaczenie prób przystrzeliwania broni zawierające określenie miejscowości i państwa, rodzaj prochu i ewentualnie która to była próba, a więc zwykła lub zaostrzona albo I lub II. Każda z wytwórni broni podaje inaczej cechy broni

Pocisk kulowy.

Pocisk składa się z dwóch części, a więc zewnętrznej osłony - płaszcza i wewnętrznej - rdzenia (ołów). Osłona może być całkowita i wówczas mówi się o pocisku pełnopłaszczowym lub tylko częściowa i wtedy pocisk określany jest jako półpłaszczowy. W praktyce najczęściej używa się pocisków półpłaszczowych, z tym że odsłonięcie ołowiu w tych pociskach może być większe lub mniejsze, a ponadto płaszcz może być zgięty w połowie, tworząc literę H. Taki pocisk nazywa się H-płaszcz (niem. H-Mantel). Pocisk z większą częścią odsłoniętą łatwiej ulega deformacji po trafieniu w cel lub przy zderzeniu z przeszkodą, np. z trawą lub gałązką. Kształt czubka pocisku może być również różny, a więc spiczasty, zaokrąglony lub stożkowy. Amunicja kulowa daje bezpośrednio za komorą nabojową ciśnienie 280-410 MPa i temperaturę w procesie spalania prochu ok. 3000o C. Wytwarza się wtedy ok. 1000 m3 gazu. Ciśnienie nadaje pociskowi prędkość początkową 750-900 m/s, a w odległości 200 m prędkość 650-700 m/s i pozwala na osiągnięcie odległości ok. 5 km. Masa pocisków w zależności od wielkości kalibru i rodzaju pocisku najczęściej waha się od 6,5- 13 g. W tym samym kalibrze są produkowane pociski o różnej masie, w zależności od ich budowy i przeznaczenia.

Opancerzenie pocisku chroni go przed uszkodzeniem w czasie przejścia przez gwintowaną lufę, umożliwia nadanie pociskowi ruchu obrotowego, a ponadto decyduje o zachowaniu się pocisku po uderzeniu w cel. Pocisk pełnopłaszczowy przechodzi przez ciało zwierzyny nie czyniąc większych uszkodzeń okolicznych organów, jeśli nie trafia w nie bezpośrednio. Pocisków takich używa się do dużej i gruboskórnej zwierzyny oraz drobnej, futerkowej, np. na lisy. W powszechnym użyciu natomiast są pociski o częściowym płaszczu, zwane półpłaszczowymi. Pociski o częściowym płaszczu ulegają deformacji i uszkadzają organy wewnętrzne dość szeroko i przez to są bardzo skuteczne. Niektóre pociski o częściowym płaszczu ulegają częściowemu rozpryskowi po trafieniu w przeszkodę. Dla oznaczania budowy pocisków najczęściej stosowane są niemieckie i angielskie skróty i określenia: HM - H-płaszcz (niem. H- Mantel); HMoH - H-płaszcz z otwartym wydrążeniem czubka; HMP - H-płaszcz z plastykowym czubkiem; HoS - H-płaszcz z wydrążonym czubkiem (Hollow point); KTM - miedziany płaszcz częściowy; KTMS - miedziany płaszcz częściowy ze stożkowym czubkiem; KS - stożkowy czubek ostry; TM - płaszcz częściowy; TMS - płaszcz częściowy ze stożkowym ostrym czubkiem; TIG - breneka - torpedo z dwuczęściowym ołowiem wewnątrz, dolna część wklęsła; TUG - breneka - torpedo z dwuczęściowym ołowiem wewnątrz, dolna część stożkowa; VM - pełny płaszcz (Full jacket, V-Mantel); Nosler - prawie pełny płaszcz przedzielony w połowie, dwie części ołowiu, górna część miękka; pocisk amerykańskiej konstrukcji;

ABC - jednolity pocisk z tembalaru (stop miedzi i cynku), z 3 mm otworem wzdłuż osi, wypełnionym ołowiem.

Kaliber.

Kaliber zwykle oznacza średnicę przewodu lufy wyprowadzoną jako średnią z pomiaru średnicy między polami i pomiędzy bruzdami oraz długość łuski i ewentualnie także jej budowę. ¦rednica lufy może być określana bądĽ w milimetrach, jak np. kal. 7 x 64 lub 8 x 57, bądĽ w ułamkowych częściach cala, jak np. kal. 30 - 06 lub 308 (oznaczenie kalibru broni pochodzenia anglosaskiego).

Pierwsze liczby 7 i 8 oznaczają w przybliżeniu średnicę lufy w milimetrach, a liczby 64 i 57 długość łuski w milimetrach.

Natomiast w kalibrze 30 - 06 lub 308 pierwsze cyfry określają średnicę lufy w calach, a dalsze rok konstrukcji broni i tak 30 oznacza 0,30 cala. Druga część, a więc 06 oznacza rok konstrukcji amunicji - 1906 (wówczas Springfield Arms Co dla amerykańskiej broni wojskowej). Kaliber

.308 jest kalibrem broni NATO. Przy przyjęciu, że jeden cal równa się 25,4 mm, otrzymujemy w wyliczeniu średnicę lufy w kal. 30-06 wynik 7,62 mm. Przy oznaczeniu kalibru amunicji może być dodana litera R, co wskazuje, że amunicja jest przeznaczona do broni łamanej i że ma ona kryzę (niem. R - Rand). Ponadto mogą być w oznaczeniu

dodawane litery S, IS, I, SE i inne. Litera S wskazuje, że pocisk w tej amunicji jest silniejszy, a ściślej, grubszy od pocisku tego samego kalibru, ale bez tej litery. Różnica w grubości wynosi 0,1 mm i dlatego nie wolno stosować pocisków S zamiast pocisków zwykłych. Jeśli broń nie jest przystosowana do pocisków S, strzał z tej amunicji grozi rozerwaniem lufy. Oznaczenie z literą S występuje w amunicji 8x57 IS i 8x57 IRS i tych właśnie naboi nie można używać zamiast 8x57 I lub 8x57 IR. Liczby te określają ilość kul o średnicy lufy, którą można wytopić z jednego funta angielskiego (453,6 g) ołowiu. To angielskie oznaczenie przyjęło się na całym świecie od 1911 roku.

¦rednica lufy w mili-metrach wynosi: kal. 20 - 15,7 mm kal. 16 - 16,8 mm kal. 12 - 18,2 mm

Budowa broni 1) baskila

Baskila służy do sztywnego połączenia osady z lufami, a jednocześnie do przymocowania w jej wnętrzu mechanizmu kurkowego (iglice, sprężyny, spusty i bezpiecznik)

2) czółenko

Czółenko łączy lufy z baskilą, a ściśle z zamkiem, i napina grot iglicy przy broni bezkurkowej. Jeżeli broń ma wyrzutnik (eżektor), w czółenku mieści się jego sprężyna

3) komora nabojowa

Komora nabojowa jest to część lufy, w której mieści się nabój i gdzie następuje wybuch. Ta część lufy musi być odpowiednio gruba, ażeby nie uległa deformacji (rozerwaniu) w czasie wybuchu naboju. Grubość lufy w tym miejscu wynosi 2,6-3,8 mm, podczas kiedy końcowa część lufy przed czokiem ma grubość tylko 0,6-0,9 mm. ¦rednica komory nabojowej jest większa od średnicy przewodu lufy o grubość ścianek łuski naboju. Długość komory nabojowej w broni śrutowej, w zależności od tego, do jakich nabojów broń jest dostosowana (short lub long), wynosi 65 lub 70 mm. Nowoczesne dubeltówki mają komory o długości 70 mm

4) lufa kulowa

Wewnętrzna część lufy (przewód) jest gwintowana, tzn. ma spiralne pasy pól i bruzd w liczbie 4 lub 6, głębokości ok. 0,1 mm. Jeden pełny skręt gwintu ma długość

20-24 cm, co daje ponad 2 obroty pocisku w lufie. Ilość obrotów zależy od długości lufy.

Pocisk uzyskuje ok. 3500 obrotów na sekundę. Ruch obrotowy pocisku pozwala utrzymać stabilność kierunku lotu i pokonywać opór powietrza. Lufy broni kulowej mają długość 51-65 cm. Broń o dłuższych lufach daje możliwość większego wykorzystania gazów w procesie spalania się prochu, a to daje większą szybkość początkową pocisku, a w konsekwencji większą energię uderzenia. Dłuższa lufa ułatwia ponadto bardziej precyzyjne wycelowanie przez szczerbinkę i muszkę, ponieważ jest dłuższa linia celowania.

5) lufa śrutowa

Długość luf nowoczesnej broni śrutowej wynosi 65-76 cm, najczęściej 72 cm. Długość luf w drylingu wynosi przeważnie 65 cm. Długa lufa umożliwia całkowite spalenie się prochu w lufach, przedłuża działanie siły gazów na śrut, co zwiększa jego szybkość i siłę przebicia. Obecnie stosowany proch bezdymny w amunicji śrutowej spala się ekspansywnie i dlatego prężność gazów jest największa bezpośrednio przy komorze nabojowej. Szybkość śrutu w początkowej fazie lotu w odległości 5 m od końca lufy wynosi 350-370 m/s, zaś szybkość śrutu w odległości 35 m od lufy - 190-240 m/s, w zależności od grubości śrutu. Lufy skeetowe są stosowane w broni przeznaczonej do strzelań sportowych - skeet. Lufy te są krótkie, na końcu lejkowato rozszerzone, co daje duży rozsiew śrutu (efekt odwrotny niż przy czokach). Lufy cylindryczne to lufy o jednakowej średnicy przewodu na całej ich długości

6) osady broni

Osady mogą mieć różny kształt.

Podstawowe dwa rodzaje to angielska o prostej i gładkiej szyjce oraz pistoletowa, która ma szyjkę wygiętą do dołu, podobnie jak rączka dawnego pistoletu. Osady pistoletowe mają przeważnie bakę, czyli zgrubienie kolby w miejscu, gdzie dotyka się do niej policzkiem. Osada dubeltówki składa się ze stopki, kolby i szyjki, a u sztucera powtarzalnego także i z łoża. Stopka jest tą częścią broni, która opiera się o ramię. Kolba służy do właściwego ukierunkowania broni, a szyjka stanowi uchwyt dla ręki. Łoże broni kulowej służy do stałego połączenia lufy z osadą. Osada jest tą częścią broni, która nadaje lufom pożądany kierunek i dlatego musi być ona dokładnie dopasowana do budowy fizycznej myśliwego, a więc być odpowiednio długa, wygięta w dół i odchylona w bok. Jeśli spełnia wszystkie te warunki, wówczas broń jest składna, a to decyduje o celności strzału

7) przyspiesznik

Przyśpiesznik jest to urządzenie w broni kulowej, które przez zmniejszenie głębi spustu i jego oporu pozwala na oddanie strzału przy lekkim pociągnięciu spustu. Daje to możliwość oddania strzału bez

poruszenia bronią, które zdarza się przy ściąganiu twardego spustu. Przyśpiesznik może być montowany jako drugi spust lub w połączeniu z pierwszym spustem i wówczas włącza się go przez przesunięcie spustu do przodu. Przyśpiesznik naciąga się w chwili gotowości do strzału. Nie wolno naciągać przyśpiesznika w oczekiwaniu na zwierzynę, zarówno na ambonie jak i na stanowisku naziemnym. Przyśpiesznik należy naciągać bezpośrednio przed strzałem i stosować go tylko przy strzale do zwierzyny stojącej. W wypadku naciągnięcia przyśpiesznika, a następnie nieoddania strzału, należy bezzwłocznie zlikwidować przyśpiesznik. Nie wolno nieść broni, w której naciągnięty jest przyśpiesznik, jak również stać na stanowisku z taką bronią w czasie pędzenia 8) wyciągniki i wyrzutniki

Różnica między wyciągiem a wyrzutnikiem polega na tym, że wyciąg pomaga w wyjęciu łusek lub nabojów, a wyrzutnik (eżektor) samoczynnie wyrzuca łuski i niewypały. Wyrzutnik ułatwia i przyśpiesza możliwość ponownego załadowania broni. Wyciąg po otworzeniu dubeltówki wysuwa na kilka milimetrów nabój lub łuskę, pozwalając uchwycić ją palcami i wyjąć. Wyrzutnik ma sprężynę, umieszczoną w czółenku, zastosowaną do wyciągu, który na skutek odpowiedniego połączenia z mechanizmem kurkowym, po otworzeniu dubeltówki wyrzuca automatycznie łuski wystrzelonych naboi lub niewypały

Mechanizmy spustowo uderzeniowe SA (SINGLE ACTION) - mechanizm

spustowo-uderzeniowy typu SA oznacza, że napięcie spustu broni spowoduje jedynie wyzwolenie mechanizmu uderzeniowego

(bez ponownego jego napięcia). W broni tego typu kurek trzeba napinać ręcznie.

DA (DOUBLE ACTION) - mechanizm spustowo-uderzeniowy tego typu wyposażony jest w samonapinanie. Naciśnięcie spustu powoduje samonapięcie mechanizmu uderzeniowego i jego zwolnienie. Napięcie mechanizmu uderzeniowego możliwe jest też przez ręczne napięcie kurka lub odciągnięcie zamka w tylne położenie (przeładowanie broni).

DAO (DOUBLE ACTION ONLY) - mechanizm spustowo-uderzeniowy typu

DAO oznacza, że oddanie strzału możliwe jest wyłącznie z samonapinania. Mechanizm uderzeniowy można napiąć wyłącznie przez naciśnięcie na spust i nie zostaje on napięty nawet po oddaniu pierwszego strzału, ani przez ręczne odciągnięcie kurka lub zamka.

Schemat broni z zamkiem swobodnym

1 - lufa z komorą zamkową; 2 - zamek; 3 - pocisk; 4 - położenie pocisku w chwili odpalenia; 5 - łuska; 6 - sprężyna powrotna;

7 - zasobnik z nabojami; S - droga pocisku w lufie; s - droga zamka

Schemat broni z krótkim odrzutem lufy

a) początek cyklu samoczynności; b) zamek odryglowany, początek działania przyspieszacza; c) koniec działania przyspieszacza; d) lufa odbija się od ogranicznika ruchu wstecznego lufy, zamek odbija się od ogranicznika ruchu wstecznego zamka; e) wprowadzenie nowego naboju do komory nabojowej

1 - sprężyna powrotna lufy; 2 - ogranicznik ruchu powrotnego lufy; 3 - ogranicznik ruchu wstecznego lufy; 4 - sprężyna dźwigni zamkowej; 5 - występ odryglowujący; 6 - ogranicznik ruchu wstecznego zamka; 7 – przyspieszacz

Technika strzelania -

Można powiedzieć, że technika strzelania ma największe znaczenie i wpływ na celność strzelania. Można mieć bardzo dobrą broń bez wad, sprawdzoną itd., a nie będziemy znali techniki strzelania to z 5 metrów w krowę nie trafimy albo w drzwi od stodoły.

Na to aby oddać celny strzał składa się wiele czynników :

-właściwa postawa strzelecka,

-odpowiednie złożenie się do strzału,

-wycelowanie,

-ściąganie języka spustowego,

-oddychanie,

-wzrok.

Wzrok - jest bardzo ważny gdyż od niego zależy dokładność wycelowania czyli naprowadzenie przyrządów celowniczych na cel. Ostrość widzenia można poprawić używając okularów. Ważny jest też stopień oświetlenia celu, jego rozmiary i kształt, to czy jest w ruchu czy nie oraz odległość strzelca od celu.

Oddychanie - jest następnym ważnym elementem. Podczas celowania należy oddech wstrzymać, gdyż oddychanie wprawia w ruch klatkę piersiową i inne części ciała co w efekcie prowadzi do nieprawidłowego zgrania przyrządów celowniczych i chybienia strzału. Ściąganie języka spustowego - nieprawidłowe ściąganie języka spustowego prowadzi do zerwania strzału ( szarpnięcie za język spustowy ). Język spustowy należy ściągać stopniowo, płynnie, bez zastanawiania się nad tym co robimy.

Wycelowanie - bez celowania trudno jest strzelać skutecznie. W różnych rodzajach broni spotkać można różne przyrządy celownicze : a/ otwarte , b/ dioptryczne , c/ optyczne

Czynniki wpływające na celność strzelania Do najważniejszych czynników jakie mają wpływ na celność strzelania należy stan techniczny broni, a przede wszystkim :

- zużycie broni

W czasie eksploatacji broń zużywa się jak każde urządzenie.

W przypadku broni palnej czynnikami powodującymi zużycie broni są :- ciśnienie gazu i duża liczba wystrzelonej amunicji niszczą przewód lufy, na skutek działania wysokich temperatur przepaleniu ulega metal. "Od uderzeń iglicy zużywa się czółko zamka". Należy systematycznie kontrolować broń i w przypadku zużycia części wymienić je na sprawne technicznie.

- uszkodzenia lufy - Rozkalibrowana lufa

Negatywnie na wyniki strzelania wpływa rozkalibrowana lufa oznakami tej wady są : starcie pól bruzd na całej powierzchni przewodu lufy, rozkalibrowanie przewodu lufy, rozkalibrowanie stożka przejściowego

Zadrapania przewodu lufy Spowodowane zanieczyszczeniem lub niesprawną amunicją (np. piasek, drobinki metalu). Aby temu zapobiec należy dbać o czystość broni i amunicji, materiałów używanych do czyszczenia broni, nie rzucać amunicji na ziemię, a tą która spadła należy przed użyciem wytrzeć z zabrudzeń. Rozdęcie lufy Powstaje podczas strzału, gdy w lufie znajdują się drobne zanieczyszczenia np. drobiny piasku, śnieg, błoto, zbyt duża ilość smaru nie usunięta przed strzelaniem. Praktycznie broń z rozdętą lufą nie nadaje się do dalszej eksploatacji. Skrzywienie i zgięcie lufy W przypadku tej wady pociski odchylają się w stronę wygięcia." Jeżeli kalibromierz przechodzi przez całą lufę bez zatrzymania się, to skrzywienie jest nieznaczne i można skorygować je odpowiednim przesunięciem muszki lub zmianą jej wysokości" Rdza Korozja nawet gdy się ją usunie pozostawia ślady w lufie. Mają one postać ciemnych plamek ( są to tzw. wżery ). Ma to oczywiście wpływ na celność strzelania. inne niesprawności broni -Zgięta lub zbita muszka W takim wypadku pociski odchylają się w stronę przeciwną do danego przesunięcia.

Skrzywiona lub przesunięta szczerbinka Skrzywioną należy wymienić, a przesuniętą można przesunąć ponownie na jej właściwe miejsce. Przy takich przesunięciach pociski będą się odchylać w tą samą stronę co przesunięcie. - amunicja -"Stan amunicji ma także wpływ na celność strzału". Przed każdym strzelaniem należy sprawdzić w jakim stanie znajduje się amunicja : czy nie jest brudna, skorodowana, czy spłonka nie jest zbyt głęboko osadzona, czy nie jest zawilgocona (leżała w wodzie). Taką amunicję należy wyeliminować. Strzelając taką amunicją możemy uszkodzić broń ( porysować lufę lub spowodować rozdęcie lufy ), a nawet może dojść do

rozerwania lufy.

Budowa broni :

1.Szkielet broni - lufa, mechanizm spustowo-uderzeniowy, na rękojeści nakładki z tworzywa sztucznego

2.Zespół zamka - mechanizm iglicy, przeważnie bezpiecznik typu listkowego, w

górnej części zamka znajdują się przyrządy celownicze (muszka i szczerbinka), w niektórych typach broni (np.P-64)w tylnej części zamka znajduje się wskaźnik naboju 3. Magazynek - szkielet, w dolnej części tzw. stopka, wewnątrz sprężyna, w górnej części znajduje się dosyłacz 4. Sprężyna powrotna - służy do dosłania zamka w przednie położenie, osadzona jest na lufie

Podział broni palnej

Ze względu na budowę broni dzielimy ją na :

-broń długą :( karabiny, strzelby, broń kombinowana np. myśliwska dwulufowa, trójlufowa;

-broń krótka : pistolety ( automatyczne, samopowtarzalne ) , rewolwery ( broń

powtarzalna );

-broń nietypowa : z obciętą lufą, tzw.

"obrzyny", ukryta lub utajniona ( np. w długopisach, laskach itp.);

Ze względu na przeznaczenie broni :

-wojskowÄ…

-myśliwską - ( kulowa, śrutowa, kombinowana )

-sportowÄ… - ( palna i pneumatyczna )

-specjalnego przeznaczenia - ( np.

sygnałowa )

Ze względu na sposób produkcji :

-produkowana fabrycznie

-produkowana chałupniczo

-fabryczna przerabiana chałupniczo ( np. pistolet gazowy przerobiony na broń ostrą )

Nabój: